สักคนหนึ่ง
posted on 22 Oct 2009 20:22 by redtear
ค่ำคืนนี้ฝนตกหนัก
อากาศหนาวชื้น
คล้ายดั่งเป็นการอำลาฤดูฝน
ชายหนุ่มเหม่อมองฟ้ามืดมิด
สองแขนพลางกระชับกอดอก
เมื่อลมพัดเข้ามาวูบหนึ่ง
บรรยากาศเช่นนี้
เขาหวนคิดถึงเรื่องหนึ่งเมื่อ2ปีก่อน
เป็นวันที่จิตใจภายในขุ่นมัว
ไม่ต่างจากสภาพอากาศ
หนาวกาย
และใจ
สั่นสะท้าน
เขาหยุดนั่งที่ป้ายรถเมล์
ขบคิดถึงเรื่องราวที่กำลังเผชิญ
ยิ่งคิดกลับยิ่งสับสน
กลับยิ่งท้อแท้
ทำไมไม่มีใครโอบไหล่
ไม่มีใครปลอบประโลม
ไม่มีใครคอยให้กำลังใจ
ลมหนาวพัดกรีดมาวูบหนึ่ง
เขามีน้ำตาเอ่อไหลออกมา
ขณะนั้นเอง
มีสุนัขผอมโซตัวหนึ่ง
มาหมอบอยู่ข้างเขา
เขาจ้องมองเจ้าสุนัข
มันมองกลับมาด้วยดวงตาใสซื่อ
แล้วหันกลับไปนอนหมอบข้างๆ
เขาถามเจ้าสุนัขในใจ
"เจ้าล่ะ
มีใครโอบไหล่
มีใครปลอบประโลม
มีใครคอยให้กำลังใจ"
เขาลุกยืนขึ้นเดิน
แล้วกลับมาพร้อมถุงลูกชิ้น
เขาแบ่งให้สุนัขตัวนั้น
มองมันกินลูกชิ้นอย่างเอร็ดอร่อย
เขาหันกลับมาครุ่นคิดอีกครั้ง
เขาคิดได้ว่า
ไม่มีใคร
อยู่บนโลกเพียงลำพัง
แม้กระทั่งตอนนี้เขาและเจ้าสุนัข
ก็ไม่ได้อยู่ลำพัง...
"ยามที่คนอื่นท้อแท้
จงเป็นเพื่อนและอยู่ข้างกาย
เพราะเวลาที่ท้อแท้นั้น
ตัวเราก็ต้องการ
เพื่อนสักคน
เหมือนกัน"
ปล.กลับมาเขียนอีกครั้ง หลังจากห่างหายไปนาน รู้สึกว่าใช้พลังงานเยอะมาก 
แต่ก็ดีใจที่เขียนเสร็จ
ขอบคุณที่ติดตามครับ