กล่องฝัน

posted on 11 Jun 2008 19:07 by redtear

-กล่องฝัน-

กล่องไม้ใบหนึ่งเลือกวางตัวบนบาทวิถีที่มีผู้คนสัญจรตลอดเวลา
สะดุดสายตาและโดดเด่น คล้ายกับกล่องไม้กำลังร้องเรียกให้คนเดินเผินผ่านสนใจ

กล่องไม้ถูกโอบรัดแน่นด้วยโซ่ตรวนข้อหยาบใหญ่
ซ้ำร้ายยังมีแม่กุญแจคอยเกี่ยวกระหวัดโซ่ที่ล้อมรวบกล่องเข้าไว้ด้วยกัน
ราวประทับตรารับประกัน เป็นเครื่องหมายแสดงให้เห็นว่า

ไม่ใช่เรื่องง่ายดายนักหากคิดจะเปิด

กระนั้นก็ตามที กล่องไม้ซึ่งถูกปกปิดด้วยโซ่แห่งความกระหายอยากรู้ของผู้คน
ทำให้เพียงระยะเวลาสั้นๆไม่กี่สิบนาที รัศมีรอบกายของกล่องไม้นี้
ก็คราคร่ำฝูงชนที่แบกสีหน้าของความสงสัยมามองมุง

ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง คงเป็นเรื่องยากเกินความสามารถของมนุษย์ที่สุดจะหยั่งคาดได้ว่า
ณ เวลานี้กล่องไม้กำลังมีความรู้สึกสุขสม และเอิบอิ่มใจ
ที่ได้รับความสนอกสนใจจากผู้คนจำนวนมาก ซึ่งมากมายขนาดไม่เคยนึกฝันว่า
สายตาทุกคู่บริเวณนั้นจะจับจ้องมายังกล่องไม้
เพียง...จุดเดียว
ราวดั่งเป็นบุคคลสำคัญ

ในหนึ่งชีวิตจะมีสักกี่หนที่คนเราทำให้ผู้คนรอบข้างมองเราด้วยสายตาชื่นชมและสนใจอย่างแท้จริง

ดูเหมือนการกระทำครั้งนี้ของกล่องไม้จะประสบผล
เมื่อทุกคนก็ต่างสนใจว่าภายในกล่องไม้ที่พันธนาการอย่างแข็งแรง
ซุกซ่อนสิ่งของมีค่าสิ่งใดอยู่...

ละอองความทุกข์มักโปรยตกใส่เราเพียงชั่วคราวเฉกเช่นเดียวกันกับละอองความสุข
เพียงแต่เรามักยินดีที่จะปล่อยความทุกข์ลอยออกไปเสียโดยไว
มากกว่าให้ช่วงเวลาแห่งความสุขจากจางหาย

มีเสียงใครสักคนเสนอให้เปิดกล่อง
ทุกคนล้วนเห็นพร้องต้องกันและต่างหวังสิ่งของมีค่าในกล่องไม้นั้น
โดยหวังว่าตนเองจะได้รับปันผลนั้นอย่างเท่าเทียมเหมือนๆผู้อื่นอย่างแน่นอน

ความสุขของกล่องจึงไม้สิ้นสุดในระยะเวลากระชับสั้น
หนึ่งในฝูงชนจามขวานเข้าใส่โซ่ที่รัดรึงกล่อง
แม้ร่องรอยความรุนแรงของคมขวานนั้นจะจารึกลงบนตัวโซ่
แต่ทุกครั้งที่ขวานฟาดกระทบกระแทก ความเจ็บนั้นก็ซึมแทรกสู่ตัวกล่องไม้ไม่ต่างกัน

"เฮ... เฮ... เฮ..."
เสียงเชียร์กระหึ่มทวีขึ้นรุนแรง เมื่อขวานจามจม
กล่องไม้จึงได้แต่ภาวนาให้โซ่นั้นฝืนกำลังต้านทานไว้
เป็นที่เข้าใจว่าโซ่นั้นแข็งแรงแน่นหนา
แต่เมื่อถูกโถมตีซ้ำอยู่เพียงจุดเดียว
ก็ยากที่ทานทนกับแรงเหวี่ยงซัดอันหนักหน่วง

คล้ายคลึงกับชีวิตหนึ่งชีวิต
หากถูกโถมทับในตำแหน่งที่เคยเจ็บและเปราะบาง เวียนซ้ำอยู่เรื่อยๆ
สักวันหนึ่งย่อมปราศจากพลังเพียงพอที่จะแบกรับความกัดดันได้ไหว
อาจตัดสินใจพลั้งพลาด จบชีวิตจากไปอย่างเงียบเฉยและพอเพียง

เป็นไปได้ไหมใครก็ตามอย่าได้กดดันชีวิตใดชีวิตหนึ่งให้จมดิ่งไปมากกว่านี้อีกเลย...

หมดวาระที่กำลังกายของโซ่ที่จะฝืนต้าน จึงผ่อนคลายเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดลง พร้อมด้วยการโจมจามจากขวาน
ร่างของโซ่ดีดสะบัดขาดออกจากกันอย่างรวดแรง
ชิ้นส่วนท่อนหนึ่งกระเด็นหายวับราวถูกเสกด้วยมนต์คาถา
สองแขนของโซ่ห้อยตกเรี่ยราบสู่พื้น ไม่คงคราบแห่งความแข็งแกร่งปรากฎให้เห็น
โซ่ถูกฉุดกระชากแล้วโยนไปกองรวมไม่ไหวติง นอนแน่นิ่งดุจไร้วิญญาณ

โดยไม่รอช้า กล่องไม้ถูกเปิดออกอ้าทันที
สิ่งที่อยู่ภายในเผยออกมา สร้างความตื่นตระหนกแก่ผู้เปิดกล่อง
อีกทั้งภายใต้ความตกใจนั้นมีแววตาของความผิดหวังฉายล้นเอ่อ
เพราะความจริงในกล่องไม้ประจักษ์สู่สายตาเขา
นั้นคือ ความว่างเปล่า

เขาเอ่ยออกมาว่า
"ไม่มีอะไรทั้งนั้น ไม่มีอะไรทั้งสิ้น"
ยังมีหลายคนไม่เชื่อจนกว่าจะได้เห็นต่อตา
หลายต่อหลายคนจึงเวียนวนเข้ามาดูภายในกล่องไม้ด้วยตัวเอง
จนฝูงชนค่อยๆเคลื่อนสลายไปทีละน้อยๆ
และไม่เหลือใครอีกเลย

ทิ้งกล่องไม้อยู่โดดเดียวดาย

******

ยังมีกล่องไม้อีกใบหนึ่ง
ตั้งอยู่บริเวณที่คนพลุกพล่าน
ทว่ากลับไม่ใครคนใดแลสน
กล่องไม้แบบเดียวกัน
เหตุใดกลับถูกปฏิบัติแปลกแยก แตกต่าง

เป็นเพราะกล่องไม้ใบนี้
เปิดออกแต่แรก ประกาศแจ้งให้ผู้อื่นทราบชัดเจน
ว่าในนี้ไม่มีของมีค่าอื่นใด

เห็นจะมีเพียงความเวิ้งว่าง
เมื่อไม่มีสิ่งใดในนั้น
คนโดยทั่วไปย่อมยากที่ใคร่จะสนใจ
อีกทั้งยังเผยให้เห็นภายในอย่างง่ายดาย
ก็คงไม่มีผู้ใดใคร่อยากรู้

หลายหนมีคนเหลือบแลดูบ้าง
แต่แล้วก็หวนหันกลับไม่ใยดีต่อ
บางครั้งมีคนเผลอชนเผลอปะทะ
ก็โทษกล่องไม้ระเกะระกะขวางทาง
จึงถูกเขี่ยด้วยเท้าอย่างเดียจฉันท์

แต่กล่องยังสู้ทนรอ
รอคอยอะไรบางอย่างย่างก้าวเข้ามา
คิดเสียว่าให้เรื่องราวที่พบเจอในแต่ละวันคืนที่หมุนผ่าน
เป็นดั่งการฝึกฝน
กล่อมเกลาจนตนนั้นกล้าแข็ง

จนกระทั่ง วันวารกับการรอคอยก็พัดพา "เขา" ให้เข้ามาถึง
เขาหยุดยืนอยู่ต่อหน้ากล่องไม้ที่เปิดกว้าง
กว้างพอที่จะรับความผันแปรของทุกสิ่ง

เขาคนนั้น หยิบข้าวของมีค่า สมบัติเล็กๆน้อยๆ
ที่ทั้งชีวิตเขาเก็บสั่งสมไว้ บรรจงวางลงสู่ก้นกล่องอย่างถนุถนอม
กล่องก็พร้อมรองรับของนั้นด้วยไมตรี

ฝ่ายหนึ่งที่เข้าใจคุณค่าที่แท้จริงของตัวเอง
เฝ้าฝัน รอคอยอย่างอดทน
อีกฝ่ายหนึ่งที่เล็งเห็นคุณค่าในตัวของผู้อื่น

กล่องไม้ค่อยๆถูกเติมเต็ม
จากนี้ต่อไปสมบัติทั้งหมดของเขาคนนั้นก็มีกล่องไม้เป็นเสมือนผู้ดูแลปกป้อง
และกล่องไม้ก็ทำตามสิ่งที่คิดเฝ้าฝันสำเร็จ
ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว
เขาดึงกล่องไม้ปิดลง ยกกล่องขึ้นแนบอก
อุ้มโอบอย่างอบอุ่น ด้วยสัมผัสที่ละเมียดละมุน
แผ่ซับซึมซาบสู่สองกาย