redtear(tears for you)

ยามเย็นท้องฟ้าถูกระบายเป็นสีฟ้าครามอ่อนบาง

หญิงชรานั่งยิ้มน้อยๆอยู่บนแคร่ไม้ซึ่งตั้งอยู่บนหน้าบ้านของเธอ

ตัวแคร่ล้วนประกอปขึ้นจากไม้ไผ่เท่านั้น  สีของมันตอนนี้ซีดและจาง

เชื่อว่าไม่ใช่สีดั้งเดิมตั้งแต่แรก

เธอยิ้มให้แก่ทุกคนๆที่เดินผ่านหน้าเธอ  รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าแสดงให้เห็นชัดเจนเมื่อเธอยิ้ม

เป็นรอยยิ้มที่ซุกซ่อนดวงตาไว้ภายในรอยยับย่นนั้น

เธอช่างดูมีความสุขยิ่งนักเวลามีคนเดินผ่านหน้าบ้านของเธอ  ราวกลับว่าผู้คนเหล่านั้นผ่านมาเพื่อทักทายเธอ

พื้นที่ถนนในซอยที่ตัดผ่านหน้าบ้านเธอจึงไม่ต่างสวนในบริเวณบ้านในความคิดของเธอ

มีเด็กๆปั่นจักรยาน  วิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน

มีหนุ่มสาวเพิ่งเลิกงานและเดินกลับมาสู้บ้านดั่งนกที่ออกกินตั้งแต่เช้าพอย่ำค่ำก็กลับสู่รังนอน

มีพ่อแม่อุ้มเจ้าตัวเล็กแนบอกไม่ห่างกาย

เธอมองผู้คนเหล่านี้เคลื่อนไหวอย่างมิรู้เบื่อ

 ...........

"อาม่า  กินข้าวรึยัง"

เสียงจากหญิงสูงอายุคนหนึ่งซึ่งจูงหลานตัวน้อยอายุราว5ขวบทักเธออย่างกันเอง

เธอยิ้มรับไม่ตอบอะไร  แล้วมองไปยังเด็กตัวน้อย  ที่แอบหลังยายอย่างขวยเขิน

เธอส่งยิ้มให้เด็กน้อย  เด็กน้อยก็ยิ้มกลับอย่างอายๆ โชว์ฟันหลอ

"อาม่า  เข้าบ้านเถอะ  ค่ำแล้วเดี๋ยวยุงกัดนะ  ชั้นไปก่อนนะ"

เธอยังยิ้มรับไม่เอ่ยคำรับหรือปฏิเสธใดๆ

ยายและหลานคู่นั้นเดินก้าวเข้าสู่ซอยลึก  เมื่อมองด้วยสายตาจากระยะไกล

ยายและหลานคู่นั้นดูตัวเล็กลงทุกขณะที่ก้าวออกห่าง

เธอมองจนไม่เห็นยายหลานคู่นั้น

แล้วลุกจากแคร่ไม้

เข้าบ้าน  ปิดประตูไม้  ในบ้านมีเธอลำพัง  ไม่มีเด็กน้อยเดินตามเข้ามาอย่างเช่นยายหลานคนนั้น

และทิ้งให้แคร่ไม้ไผ่อยู่นอกบ้านลำพัง