redtear(tears for you)

บนกองพะเนินสูงที่เต็มไปด้วยสิ่งของที่เหลือใช้  เหล็ก ถุงพลาสติก โฟม ตู้เย็น โต๊ะ เตียง เศษไม้ กระดาษ ฯลฯ  ปริมาณวัตถุเหล่านี้มีมากมหาศาล  หากจะเปรียบเปรยพวกมันที่กองรวมกันเป็นตั้งสูงคงเรียกได้ว่า  ภูเขาขยะ 

ผมและผู้คนในที่แห่งนี้ดูกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมรอบตัว  อาจด้วยเพราะการแต่งกายของพวกเราที่ดูสกปรก มอมแมม  บางคนสวมใส่กางเกงและเสื้อผ้าที่ทั้งเก่าทั้งขาดและชำรุดไม่ต่างกับขยะเบื้องหน้า  และหากจะมองให้ลึกซึ้งอย่างแท้จริงแล้วชีวิตพวกเราหากเปรียบเทียบกับบุคคลอื่นๆในสังคม  ที่เกิดมามีฐานะ  หน้าตาที่ดีกว่าพวกเรา  พวกเราก็แลดูไร้ค่า  ไม่ได้แตกต่างไปกับเศษขยะรายรอบกาย  ณ  บัดนี้  แต่ที่เห็นว่าจะแตกต่างคือ  พวกเรานั้นมีชีวิต  แต่ขยะเหล่านั้นมันไม่มี....

แม้ในสายตาของบุคคลภายนอก  ขยะที่มีอนุภาคกลิ่นรุนแรง  และมีสภาพที่ไม่น่ามองกระทั่งเลยไปถึงไม่เป็นที่ปราถนาสัมผัสจับต้องนั้น  กลับมีคุณค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอย่างพวกเรา  เพราะขยะเหล่านี้นั้นมันได้แปรเป็นเม็ดข้าว  อาหาร  เครื่องดื่มดับกระหาย เติมเต็มกระเพาะที่ว่างเปล่าทุกเมื่อเชื่อวัน  และค่าที่อยู่อาศัย หากบางคนมีครอบครัว  มีลูก เงินเพียงไม่กี่บาทในแต่ละวันจึงไม่ได้มีไว้เพื่อคนใดคนหนึ่ง  แต่มีไว้เพื่อปากท้องของทุกคนในครอบครัว  

พวกเรามีหน้าที่เพียงแค่ลงแรงคัดแยกขยะเหล่านี้  แล้วส่งป้อนไปยังคนกลางหรือผู้ว่าจ้างพวกเราที่คอยจ่ายเงินค่าแรงให้เราทุกๆวัน คนกลางจะส่งไปยังโรงงานเข้าสู่กระบวนการรีไซเคิลขยะเหล่านี้อีกที ผมควรจะภูมิใจที่ได้เป็นฟันเฟืองชิ้นเล็กชิ้นหนึ่งที่ได้ช่วยนำสิ่งของที่เหลือใช้  ให้กลับมาดูมีคุณค่า  หากผมคิดได้เช่นนี้มันคงเป็นแรงบันดาลใจเล็กน้อยที่ช่วยทำให้ผมทำงานนี้ต่อไปได้อย่างมีความสุข  แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ทุกคนที่จะคิดได้อย่างนี้  คนอื่นนั้นก็ยังคงทำงานนี้ต่อไปโดยไม่ได้รู้สึกภูมิใจกับมัน  พวกเขายังทำงานนี้ต่อไปเพราะมันไม่มีงานที่เขาเลือกทำได้มากนัก  งานนี้จึงไม่ใช่งานประเภทที่สร้างความภูมิใจอะไรแก่พวกเขาเลย  มันเป็นเพียงแค่งานและเงิน

ในขณะนั้นมือของผมก็ไม่ได้ว่างเปล่า  โดยมันทำหน้าที่ฉีกกระดาษลังไปพร้อมกับความคิดของผมที่ปลดปล่อยออกไปราวปล่อยเชือกว่าวให้ตัวว่าวล่องลอยสู่ท้องฟ้า   ทั้งนี้กระดาษลังที่ผมกำลังคัดแยกอยู่นั้นมีหลายแบบ  บ้างมีลวดลายอย่างยี่ห้อเบียร์ สุราต่างๆ  ชื่อขนม น้ำ ฯลฯ แต่บางชิ้นก็เป็นลังเปล่าๆสีน้ำตาลหม่น  ไม่บ่งบอกชื่อสินค้าแต่อย่างใด แต่ไม่ว่ามันจะมีลวดลายแบบไหนมันก็ต้องผ่านสองมือของผมแยกร่างออกจากกัน 

ผมเคยสงสัยว่าเจ้าพวกลังกระดาษ  รวมไปถึงเศษขยะชิ้นอื่น  มันมาจากที่ไหนกันบ้างนะ  แน่นอนว่าครั้งหนึ่งมันเคยมีประโยชน์  แต่หลังจากเจ้าขยะพวกนี้บรรลุซึ่งหน้าที่ของมันแล้ว หรือไม่ก็หมดสภาพตามอายุไข  ก็กลายเป็นสิ่งของที่หมดประโยชน์  และถูกส่งผ่านมาที่แห่งนี้  มันมีจำนวนมากเหลือเกินในแต่ละวัน  จนบางครั้งคิดไปถึงกับว่าคนที่กำลังทิ้งสิ่งของๆตนนั้น  ในตอนนั้นเขากำลังคิดอะไรอยู่รู้สึกเสียดายมันบ้างไหม  แต่หากเขารู้สึกเสียดายมันจริง  เขาคงไม่ทิ้งให้มันมาอยู่ในที่นี้หรอก  ความคิดนี้ก็ช่วยไขความสงสัยให้กระจ่าง  ว่าขยะเหล่านี้มันมาจากไหน 

"มันก็มาจากคนที่ไม่ต้องการมัน  เพื่อมาถึงคนที่ต้องการมันจริงๆก็เท่านั้นเอง "

ระหว่างที่กำลังฉีกกระดาษลังให้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย  มีกระดาษแผ่นหนึ่งเผยออกมาจากกองลังนั้น  ผมหยิบจับออกมาพินิจพิเคราะห์  หัวกระดาษตรงกึ่งกลางมีเลขไทย  เขียนกำกับไว้ด้วยตัวเลข "๓๐๖"  นอกจากนั้นก็มีคำศัพท์ต่างๆและความหมายอธิบายไว้  พอจะเดาได้ว่ากระดาษชิ้นนี้คงเป็นส่วนหนึ่งของพจนานุกรมไทย  แม้ผมจะเรียนจบเพียงแค่  ป.6 แต่ก็สามารถที่จะอ่านออกและเขียนได้  ผมสนใจกระดาษแผ่นนี้มากและสงสัยว่ามันมาอยู่ปนกับลังกระดาษนี้ได้อย่างไร 

ผมไล่สายตาไปกับกระดาษแผ่นนั้นไปเรื่อย  จนมาสะดุดตากับคำหนึ่ง  ซึ่งมันเป็นคำที่ผมและใครต่อใครเพียรเฝ้าหาความหมายมาตลอดชีวิต 

ชีวิต[ชี-วิด]น.ความเป็นอยู่  ชีพ  ผู้เป็นอยู่  ซึ่งเป็นอยู่

แม้พจนานุกรมจะให้ความหมายคำจำกัดความหมายไว้  แต่มันก็ไม่ได้ทำให้คลายสงสัยกับคำถามที่ว่าชีวิตนั้นคืออะไร  ผมคิดว่าหากผมมีโอกาสได้เรียนสูงกว่านี้ผมอาจจะพอเห็นทางพบคำตอบให้กับตัวเองว่าชีวิตนั้นคืออะไร  และมีคุณค่าหรือไม่ก็เป็นได้ 

ผมรีบยัดกระดาษแผ่นนั้นลงกระเป๋าเสื้อ  แล้วหันกลับไปสนใจกลับงานต่อไม่อยากให้ความคิดของตัวเองมาทำให้งานต้องล่าช้า  คนอื่นก็เช่นเดียวกันไม่มีเวลาแม้แต่มานั่งคุยกัน  ทุกคนต่างมุ่งปลดภาระจากงานของวันนี้ให้เสร็จเพื่อรอรับเงินและกลับไปพักผ่อนที่บ้าน  ชีวิตของพวกเราเป็นเช่นนี้  มันอาจจะน่าเบื่อและซ้ำซากจนไม่มีอารมณ์ไปค้นหาความหมายที่มันอาจไม่มีวันค้นพบ 

ถึงแม้คนอื่นจะล้มเลิกหาไปแล้ว  แต่ผมยังต้องการที่จะเข้าใจ 

ไม่ไกลไปจากบริเวณที่ผมกำลังทำงาน  นอกรั้วเหล็กเขตแดนภูเขาขยะมีกลุ่มเด็ก  4-5คนวิ่งเล่นอยู่   ส่งเสียงหยอกล้อกันสนุกสนาน  มีเด็กคนหนึ่งไม่ได้ร่วมวิ่งเล่นไปกับเด็กคนอื่นๆ  เด็กคนนั้นใช้มือน้อยเกาะกุมรั้วแล้วจ้องมายังผม  นัยน์ตาของเด็กน้อยสะท้อนภาพตัวผมและภูเขาขยะที่เป็นฉากหลัง  เขามองมาอย่างใคร่ครวญและดูสนใจตัวผมเป็นพิเศษ  ผมเองก็มองเขาและมองเห็นความไร้เดียงสาในหัวใจของเขา  การที่เรามองคนอื่นรอบข้างอาจจะพอให้เราเข้าใจความหมายของชีวิตขึ้นบ้าง  มากกว่าการมองเห็นเพียงแต่ตัวเอง  ผมเริ่มที่จะคิดอย่างนี้  ไม่แน่เด็กน้อยคนนั้นอาจจะเห็นความหมายอะไรในชีวิตจากตัวของผมแล้วก็ได้

ผมเพียงอยากรู้ว่าเขามองเห็นผมเป็นอะไร 

ที่มากกว่า  คนเก็บขยะ 

....

edit @ 6 Aug 2008 19:21:24 by ใบไม้นักเขียน

edit @ 7 Aug 2008 00:21:28 by ใบไม้นักเขียน